De prikkel klopt niet
De Wet Verbetering Poortwachter schrijft voor wat je minimaal moet doen en wanneer. Spoor 2 opgestart hebben voor week 52: check. Plan van aanpak voor week 8: check. Maar de wet beschrijft een ondergrens, geen goede aanpak.
Veel werkgevers behandelen die ondergrens als een planning. Ze wachten op het moment dat de wet iets van hen vraagt, en dan handelen ze. Niet eerder.
Het gevolg? Mensen zitten maanden thuis zonder dat er serieus naar mogelijkheden is gekeken. De drempel om terug te keren wordt hoger. Het geloof in eigen kunnen neemt af. En de kans op duurzame werkhervatting daalt met iedere week die verstrijkt.
Wat je mist als je wacht
Een medewerker die uitvalt, kan bijna nooit helemaal niets. Dat is een aanname die ik keer op keer tegenkom, en die keer op keer onjuist blijkt.
Een docent die niet meer voor de klas kan staan, kan misschien wel toetsen nakijken, surveilleren of een collega ondersteunen. Een productiemedewerker die op 80 procent functioneert, hoeft niet volledig thuis te zitten. Je kunt hem voor 80 procent inzetten en slechts 20 procent hoeven vervangen. In plaats van 100 procent vervanging regelen terwijl je ook nog zijn volledige loon betaalt.
Maar dat vraagt iets. Het vraagt dat je vroeg het gesprek aangaat. Dat je vraagt wat er wél kan. Dat je zoekt naar passende mogelijkheden in plaats van te wachten tot een wettelijk moment je dwingt om in actie te komen.
Wat je mist als je wacht:
- Betrokkenheid van de medewerker bij de organisatie
- Een lage drempel om terug te keren
- De kans om gedeeltelijk werk te hervatten
- Het vertrouwen dat iemand opbouwt door kleine stappen te zetten
Voorkom dat afwachten je duurder komt te staan
Een arbeidsdeskundig onderzoek geeft je vanaf de eerste weken helderheid: wat kan je medewerker nog wel, en welke stappen voorkomen dat je over twee jaar met een loonsanctie blijft zitten.
De echte kosten van niks doen
Stel dat je niets doet. Je wacht af. Je volgt netjes de wettelijke minimale stappen.
Dan heb je aan het einde van twee jaar loondoorbetaling de rekening al betaald. Daarna kan er nog een loonsanctie van het UWV bovenop komen als blijkt dat je je verplichtingen niet goed hebt nagekomen. En je hebt intussen geen enkele stap gezet om die medewerker te helpen terugkeren.
Drie jaar aan loonkosten, in sommige gevallen meer. Terwijl tijdige, goede begeleiding je een fractie van dat bedrag had gekost.
Niks doen voelt misschien als de veilige keuze. Het is de duurste.
Wanneer begin je dan wel?
Zo vroeg mogelijk. Liever een week na de ziekmelding dan een maand. Niet met een formeel traject, maar met een gesprek. Wat speelt er? Wat kan iemand nog wel? Hoe houd je contact zonder druk te zetten?
Je hoeft daarvoor geen arbeidsdeskundige of reïntegratiecoach in te schakelen op dag één. Maar je moet wél laten zien dat je er bent. Dat je medewerker er niet alleen voor staat. Dat je samen zoekt naar een weg terug.
Die aandacht, vroeg en oprecht gegeven, is het meest waardevolle wat je kunt bieden. En het goedkoopste ook.
Wil je weten wat verzuim jouw organisatie concreet kost, en waar de mogelijkheden liggen? Werkraad denkt graag met je mee.
Benieuwd wat verzuim jou concreet kost?
In een vrijblijvend adviesgesprek denken we met je mee over jouw situatie en de mogelijkheden.
